Op naar een gezonde penis

Seks | De Amerikaanse uroloog Aaron Spitz treedt als expert op het gebied van het mannelijke geslacht regelmatig op in het tv-programma ‘The Doctors’ en was te gast bij ‘Dr. Phil’. In ‘Het Penisboek’, dat deze week verschijnt, vertelt hij hoe je je penis fit kunt houden.
Aaron Spitz: ,,De meeste mannen die denken dat hun penis te klein is, hebben een normale penisgrootte, maar alleen als je ‘m niet vergelijkt met de penissen in pornofilms.” ©Theresa Santoro

Waarom denk je dat er behoefte is aan een boek over dit onderwerp?

,,Ik ben regelmatig op de radio en televisie om te vertellen over alles wat met de penis te maken heeft en ik zie als uroloog natuurlijk veel patiënten. Maar ik denk dat een boek de krachtigste manier is om informatie over te brengen over hun gezondheid en welzijn. Ik wil mensen hun penis, of die van hun geliefde, laten begrijpen, leren er goed voor te zorgen en ervan laten genieten. De aanbevelingen voor voeding, beweging en andere levensstijlaspecten die ik doe in dit boek, verbeteren de seksuele prestaties maar ook de algehele gezondheid.”

Weten we genoeg over de penis?

,,Zeker niet. We leren er weinig over op school. Deze onwetendheid leidt tot angst, verwarring en zelfs verwaarlozing. Seks wordt in onze samenleving vaak beschouwd als grappig of vies, net als het orgaan dat seks mogelijk maakt. Het is nog steeds een taboeonderwerp. Dat is jammer, want dat staat een gezonde, gelukkige penis in de weg. Ik wil de misvattingen over de penis en hoe deze functioneert, ontraadselen.”

Wat voor misvattingen bestaan er?

,,Te veel jongens leren over de penis door pornografie. Dat is vergelijkbaar met leren autorijden door The Fast and The Furious te kijken; uiteindelijk krijg je een ongeluk. De meeste mannen die denken dat hun penis te klein is, hebben een normale penisgrootte, maar alleen als je ‘m niet vergelijkt met de penissen in pornofilms. Ook wordt van erectieproblemen vaak gedacht dat deze ‘tussen de oren’ zitten. Hierdoor geven vrouwen er vaak hun man de schuld van, of nog erger, zichzelf. Maar de oorzaak is meestal lichamelijk. Zo kan een probleem in bed een waarschuwing zijn voor een hartaanval of een beroerte op een later moment.”

Hoe ontstaat een erectieprobleem?

,,Een erectieprobleem komt meestal door een adervernauwing. Dit treedt op naarmate je ouder wordt, maar er zijn ook veel aandoeningen die tot een slechte bloedtoevoer leiden, zoals diabetes, een hoge bloeddruk en hartziekten. Het beste medicijn hiertegen is preventie. Regelmatig bewegen en een zogeheten whole food plant based voedingspatroon, dat bestaat uit alleen plantaardige producten zoals groenten, fruit, granen, noten en zaden, kan veel van deze ziekten voorkomen.”

En als je eenmaal erectieproblemen hebt, wat kun je daar dan tegen doen?

,,Een gezond voedingspatroon en regelmatige beweging zijn soms genoeg om de problemen weer op te lossen. Een verandering van medicijnen kan ook helpen. Zo geven sommige pillen tegen hoge bloeddruk erectieproblemen. Heeft dit geen effect, dan zijn er veilige behandelingen mogelijk. De meest algemene werkwijze is met pillen zoals Viagra. Voor zo’n 35 procent van de mannen is de bloedvatschade of zenuwschade te groot. Zij kunnen zichzelf injecteren met het medicijn prostaglandine, dat binnen 10 tot 20 minuten een erectie geeft. Is de stoornis heel ernstig, dan is een operatie waarbij een implantaat in de penis wordt ingebracht een oplossing. Het geeft een normale erectie, die op verzoek hard dan wel zacht is.”

Je schrijft ook over ‘goede snacks voor de seks’?

,,Etenswaren die het stikstofmonoxidegehalte (NO) verhogen, zijn goed voor erecties. Deze stof verhoogt de bloedtoevoer naar de penis. Viagra en vergelijkbare pillen werken ook zo. Groene bladgroenten zoals sla en paksoi zijn een van de beste bronnen. Chocoladeliefhebbers blijken bijna een derde minder kans te hebben op hartziekten en beroertes, wat betekent dat zij een gezondere doorbloeding hebben en dus gezondere penissen. Het effect wordt toegeschreven aan hoge niveaus van flavonoïden in chocolade die het stikstofmonoxidegehalte verhogen. Ook pistachenoten zijn een fantastische snack voor de seks. Overigens kan fruit zoals ananas of kiwi de smaak van sperma verbeteren, net als kaneel.”

Het Land van TRUMP: What kind of MONSTERS put Children in CAGES?

 3Kinderen in een opvangcentrum van de Customs & Border Protection (CPB) in McAllen, Texas. © EPA

In de Verenigde Staten is een geluidsopname opgedoken uit een opvangkamp voor kinderen van migranten. Daarop zijn kinderen te horen die in het Spaans om hun ouders schreeuwen. De opname doet de verontwaardiging over het inhumane migratiebeleid van de regering-Trump nog toenemen.

 3Een opvangcentrum van de Customs & Border Protection (CPB) in McAllen, Texas. © EPA

De opname kwam in handen van een groep onderzoeksjournalisten en werd openbaar gemaakt door de website ProPublica. Volgens mensenrechtenadvocaat Jennifer Harbury zijn de opnames afgelopen week gemaakt. Ze kreeg de geluidsband in handen via een klokkenluider. Waar de opnames gemaakt zijn, wilde ze niet zeggen.

Migrantenkinderen die vanuit El Salvador en Guatemala de VS binnen komen, worden meteen van hun ouders gescheiden. Sommige ouders worden teruggestuurd vooraleer ze herenigd worden met hun kinderen. De voorbije week nam de kritiek op het beleid van de Amerikaanse regering toe, toen onder andere bleek dat de kinderen in kooien op hun ouders zitten te wachten.

Lees ook: Migrantenkinderen in VS wachten in kooien tevergeefs op gezinshereniging

Hartverscheurend

Nadat de geluidsopname gepubliceerd werd, haastte de Amerikaanse minister van Binnenlandse Zaken Kirstjen Nielsen zich te zeggen dat alle kinderen humaan worden behandeld en dat er goed voor ze wordt gezorgd. Maar het ondraaglijke geschreeuw van de kinderen voedt de kritiek op het beleid.

Op de opname zijn tien Centraal-Amerikaanse kinderen te horen, die vorige week van hun ouders gescheiden werden aan de grens. Hun gehuil is hartverscheurend. De woorden ‘Mami’ en ‘Papá’ klinken opnieuw en opnieuw.

U kunt de opnames hieronder beluisteren. Waarschuwing: ze kunnen als schokkend worden ervaren.

Lees ook: Wat voor Bush en Obama te ver ging, is voor Trump dé manier om immigranten af te schrikken

“Kindacteurs”

Volgens de populistische opiniemaker Ann Coulter moet president Trump zich niet laten beïnvloeden door de kritiek. De wenende kinderen die aan de grens van hun ouders gescheiden zijn, zijn “kindacteurs”, zo zei ze zondag op Fox News. “Deze kindacteurs die op alle andere tv-zenders 24/7 wenen en schreeuwen: trap er niet in, meneer de president”, zei Coulter.

Haar woorden lijken in goede aarde te vallen bij de entourage van Trump. Diens zoon, Donald Trump Jr., heeft namelijk een tweet geliked van de rechtse website Breitbart, die Coulters woorden citeerde.

 3Demonstranten protesteren in Los Angeles tegen het harde migratiebeleid. © AFP

Het Land van Trump: kan het nog ONNOZELER?

Amerikaanse Justitieminister citeert uit de Bijbel om scheiding migrantenkinderen van ouders te verdedigen

 2De Amerikaanse minister van Justitie Jeff Sessions haalde de Bijbel aan om de scheiding van kinderen van hun ouders aan de grens te rechtvaardigen. © AFP

Amerikaans minister van Justitie Jeff Sessions heeft de scheiding van gezinnen zonder papieren gerechtvaardigd door uit de Bijbel te citeren. Vanwege de verontwaardiging bij de Democratische oppositie en de groeiende onvrede in Republikeinse rangen wees hij op de noodzaak om de wet na te leven.

“Ik zou u kunnen verwijzen naar apostel Paulus en zijn duidelijk en wijs gebod (…) dat het nodig is om de wetten van de regering te gehoorzamen, want het is God die ze uitgevaardigd heeft om orde te garanderen”, zei Sessions in een speech die volledig aan het onderwerp gewijd was. In de VS werd er gisteren geprotesteerd tegen de maatregel.

“Illegaal de VS binnendringen is een misdrijf (…) En kinderen hebben, beschermt je niet”, zei Sessions. Hij herinnerde eraan dat hij het openbaar ministerie de opdracht gaf om elke illegale oversteek van de grens vanuit Mexico te vervolgen wegens de “nultolerantiepolitiek” van president Donald Trump.

“Bijbels om de wet te respecteren”

De woordvoerster van het Witte Huis, Sarah Sanders, wilde niet onmiddellijk commentaar kwijt op de uitspraken. Ze zei wel dat het “zeer bijbels is om de wet te respecteren”.

Sinds oktober zijn al honderden kinderen gescheiden van hun ouders aan de grens. Onder hen ook families die asiel aanvroegen.

Zin- en andere “tuigen”

Tussen alle andere zintuigen had ik mezelf wijs gemaakt dat de DOOFHEID de minst belangrijke was. Nochtans, eens men vaststelt dan men doof begint te worden, verkiest, of vergeet men gewoon, geen gesprekken meer aan te vatten of aan te moedigen met zelfs mensen die men graag mag. Daarmee lig je meteen ook lekker met het tweede zintuig overhoop: de STOMHEID. Hoe kan men een gesprek voeren als men de antwoorden niet hoort of verstaat? Dat heeft als onmiddellijke resultaat, de vereenzaming, die in onze familie schering en inslag is. Een kanjer van een verklarende situatie, niet te onderschatten in de gehele gemeenschap.

Bij ons hebben we allemaal last van verslechtend gehoor, over de jaren. Als men er dan ook niet op let de beide oren, af en toe, eens deftig te doen (vloei)stofzuigen, dan wordt het geleidelijk aan een nog grotere ramp.

Men begrijpt praktisch niets nemeer. Alleen wat geruis en geschreeuw. Een gesprek voeren? Naar de hel met het gesprek… TV kijken en luisteren? Onmogelijk. Op café gaan? Alleen als je echt alleen wilt zijn en BLIJVEN.

En nu begrijp ik beter dat eenzaamheid alles te zien heeft met die onmogelijkheid te communiceren. Je voelt jezelf als een boom in het oerwoud. Een zandkorrel op het strand. Niets is nog aantrekkelijk aan je, tenzij je iemand bent waar de anderen naar loeren om ietske meer bij te kunnen leren, te verstaan en te begrijpen. En dat is bij elk van ons, NIET het geval.

Ik werd duidelijk gewaar dat ik nog meer dingen miste. Ik begon mezelf zelfs DOOFSTOM en OERBLIND te gedragen, terwijl een sombere en melancholische “GEEST”, oorspronkelijk al thuis ontdekt, terug aan boord kwam waaien.

En dan vind je opeens dat je ook nog weinig smaak ondervindt gedurende het eten. En iets rieken? Dat is al jaren geleden! Zelfs de stinkende scheten van die dikke madam, juist voor jou in de rij, terwijl ze haar billen wat opent, komen maar half verstaanbaar en bijna onriekbaar over, alhoewel je er bijna kunt op zweren dat ze ware stinkbommen (leve de CIA, die hierbij hun flaporen zullen spitsen) betekenen.

In plaats van de vijf normale zintuigen, besef je ineens dat je er werkelijk maar ÉÉN goed herinnert en dat is het zesde zintuig, met name, deze eigenaardige “GEEST” van thuis.

Tenandere, dat is de enige die ik nooit zelf geroken, gesmaakt, gezien of gehoord had en bovendien ook nooit aangeraakt en wel alleen gevoeld, vooral die keren dat ik in de gitsdonkere koolkelder, weeral ne keer, opgesloten was geweest op bevel van vake-lief, die er daarna gebruik van maakte om nog enen te gaan drinken en mijn moeke niet wist wat ze verder met mij zou aanvangen, tot ze besloot niets te doen om niets te veranderen.

Tegen dan had ik al een heleboel muizen, kobben en andere gevaarlijke geesten naar de hel verwenst, terwijl ik bevend van de schrik wachtte tot één van mijn lieve en trouwe broers het stortluik zou optillen, buiten, op de oprit, zodanig dat ik me wat gezelliger zou kunnen voelen, in de hoek, op de kolen geknield. Maar de lieve broers hadden daar de interesse en de tijd niet voor, verkiezend de bal tegen de muur van de fabriek, recht tegenover ons huis, te blijven trappen en stampen en hevig verlangden dat ik gewoon, samen met de kolen, geleidelijk in de stove zou vergaan.

Men moet namelijk niet vergeten dat moedige broeders niet overal te vinden zijn. Ik ben er haast van overtuigd dat er maar één heldhaftige broer bestaat, overal in de gehele wereld, in elke duizend gezinnen. Daarmee is het ook rap begrepen waarom er, in Rumbeke bvb, geen enkele andere moedige broeder te bespeuren valt. Toen niet en nog altijd niet. Wanneer de geburen hoorden wat er allemaal omging bij ons thuis, maakten ze rap van de gelegenheid gebruik om een nieuw propje watte in hun ezelsoren te steken om ongestoord voort te kunnen blijven slapen…

Vergelijk dat nu, met dan. Als men tegenwoordig een muilpeer verkoopt aan uw kind, dan staat de halve straat op stelten om gerechtigheid te plegen.

Maar wat heeft dat eigenlijk allemaal te maken met “ZINTUIGEN”?

Niets eigenlijk, tenzij met vliegtuigen, werktuigen en AFTUIGEN en nog vele andere soorten tuigen..

Over het werkwoord: OP-WINDEN

Eigenlijk bestaan er maar twee onderwerpen die men zich kan voorstellen wanneer men in een tekst het woord “op-winden” ontmoet. Eerst en vooral natuurlijk het “uurwerk”, maar dan vervolgens en veel meer betekenend: het “geslacht”, mannelijk of vrouwelijk.

In mijn slaap had ik plots te doen met een drukkende, draaiende en stotende onderbuik op, over en tegen mijn nog sluimerend onderbewustzijn.

De eerste reactie was weerstand te bieden, niet tégen de daad op zichzelf maar vóór een nog GROTERE op-winding.

De tweede reactie ging erover deze op-winding te trachten te bedwingen. Niemand beter dan zichzelf om aan te duiden waar het het best en het rapst resultaten zal boeken. Daarom kost het niets beide handen op de los geslagen billen te plaatsen zodanig dat ze zich niet kunnen bedenken en ze stevig vast te klemmen om te voorkomen dat de vierde wet van Newton overtreden wordt, met name de Wet van de Traagheid. Dat betekent dat een stilstaand onderwerp weerstand biedt om versneld te worden en omgekeerd, dat een bewegend onderwerp zich niet gemakkelijk laat overtuigen tot stilstand te komen. Daarom helpen de vastklemmende handen de beweging niet alleen NIET te belemmeren, maar integendeel, ze aan te sporen; dieper drukkend en draaiend tot het volledig uitwendig en rechtstreeks contact verzekerd wordt, op weg naar de heerlijke en moedige vereniging.

In het donker en zolang de strijdbare kontjes niet té benig of té pezig zijn, passen ze allemaal in deze context: dikke, gespierde, vlezige en lekkere billen zijn het kroonwerk van de schepping van God en moeten daarom nooit tot stilstand gebracht worden, vooral wanneer ze in uw kraam passen. Of omgekeerd.

Zo was ook mijn bedoeling, maar ineens werd ik er mij van bewust dat mijn enkels en polsen vast gebonden waren aan de vier bed-poten en daarbij strak aangespannen. Daarmee bevond ik mij dus eigenlijk in een beschamende, bijna gekruiste positie (zoals die van de Vitruvian Man, getekend door Leonardo Da Vinci) en dus onbekwaam iets aan de situatie te kunnen veranderen. Dat is nu pas eens echt de betekenis van “PASSIEF ZIJN” en niet deze van “op zijn hondjes”.

Ik wist niet hoelang ik daar zo gelegen had, maar de vrouw had er zeker niet op gewacht tot ik wakker werd, om aan de slag te gaan. Ik vermoed dat het toen al dageraad was, maar ik meende wel een bleek artificieel schemerlichtje te onderscheiden op een nachttafeltje dicht bij het bed. Dat ontwaarde ik doorheen een heldere en bijna zelfs doorzichtige blinddoek die over mijn ogen gespannen was.

Boven op mij, schrijlings, maar weg van mij gedraaid, alsof mijn persoon niet van belang was, bevond zich een lenige vrouw met een slanke rechte rug, waaronder het hemelse bekken op zoek bleek te zijn naar de hardheid die haar kittelaar zoveel deugd deed, iedere keer ze er met driester geweld en zonder vals gedoe, overheen wreef. Haar beide handen had ze steunend op mijn dijen geplaatst zodat ze ongezien van het geweld, nooit haar evenwicht zou verliezen. Het leek me duidelijk op een strijd tussen verharde vochtigheid en een vochtige hardheid.

Het kwam in mij op dat de vrouw er blijkbaar voor gekozen een kind van mij te beroven en dus, zonder daarvoor mijn toestemming te verwachten.

Het duurde dan ook niet lang vooraleer mijn meester, immer nerveus zoals geenéén, langzaam maar zeker in haar schacht terecht kwam en daar opgeslorpt werd door zuigende en wrikkende krachten.

Af en toe richtte ze zich een beetje verder op om een hand vrij te maken en zo naar mijn ballen te kunnen scharrelen met de duidelijke bedoeling het zaad gestaag op te doen stapelen, alsook de druk ervan te doen oplopen.

In deze houding geketend bleek ze ervan overtuigd te zijn het doel in haar buik beter te kunnen controleren, heen en weer draaiend en op en neer bewegend, naargelang ze zwoegde en wroette, maar toen ik liet blijken dat ik dicht bij de uitbarsting aan het geraken was, verlaagde ze meteen het tempo, mij dwingend meer zaad, vooralsnog, op te hopen, vooraleer me definitief te laten gaan.

Ik wist niet wie het was, maar ik hoopte wel op een gekend iemand…

Bepaald jong leek ze mij niet te zijn en toch, om een kind te kunnen baren mocht ze genoodzaakt ook niet erg oud zijn, overwoog ik. Maar ik kon haar toch niet thuisbrengen.

Waar was ik geweest de avond daarvoor? Met wie? Waar was ik nu?

Het is een raadsel gebleven, want na de koppeling heeft ze de koorden van mijn enkels los gesneden en is ze, zonder meer maar met een schat in haar spelonk, verdwenen.

Wat later, in de lobby van een hotel dat ik amper kende, kreeg ik te horen dat alles in orde was en dat er niets nemeer betaald hoefde te worden…

Zal ik nogmaals vader worden?

Ik hoop alvast de eventuele moeder te leren kennen om nog eens een gelijkaardige verkrachting te kunnen ondergaan….

’t Is altijd iet

Bij ons thuis, in de eeuwenoude kunststad Rumbeke nog, hebben wij allemaal (de zes rechtstreekse maar onterfde afstammelingen van Nonkel Phons) muziekles gekregen. In de kleuterschool dan nog wel, op de Roeselaarsche Steenweg. De eerste drie kinderen volledig. De laatste drie, alleen maar de eerste twee of drie noten.

Nadat ik, bijvoorbeeld, voor de dertiende keer, alle 365 vragen en antwoorden van de catechismus, vrij en wrang en zonder haperen uit mijn hoofd had gedeclameerd, leidde mijn favoriete Zuster Marta mij naar de befaamde muziekklas, achter haar aan huppelend, terwijl gefascineerd starend naar haar waggelend achterwerk, waarvan ik zeker wist dat het nog quasi ongebruikt was, alhoewel begeerd door jan en alleman. Alleen de Bisschop van Roeselare echter had er, zo ging het de ronde, effectief zijn zinnen op gezet en er zijn vele zaadjes in rond gezwaaid, vooraleer zich daarna helemaal te concentreren op de misdienaars die over nog maagdelijkere en nog nauwere exemplaren beschikten. Gelukkig ben ik zelf nooit misdienaar geweest, maar mijn oudere broer wel. Misschien is het daarom dat hij zo suf doet?

Daar stond er dan, tegen de muur geplakt, een zwarte piano met er bovenop, een “tempo”-schudder, die naargelang de tragere of rappere liedjes, opgevoerd of vertraagd kon worden, bij middel van een stangetje, met twee balletjes eraan, die naar boven getild of naar onderen gesmakt moesten worden.

De eerste les ging over DO-RE-MI en de tweede over FA-SOL (de volgende vier of vijf herinner ik mij niet meer). Het intrigeerde mij, sinds dan al, waarom die laatste klank drie letters had en de overige, slechts twee. Oplopende schellere klanken vergen meer letters, tot ze uiteen barsten, misschien? In ieder geval, ik vond me, vanaf het begin al, meer aangetrokken tot diene tempo-schudder, dan aan de piano zelf. Zuster Marta zette hem eerst op het traagst mogelijk ritme maar naargelang ze zich vaker dieper en dieper bukte en boog om de neer dwarrelende blaadjes papier op te kunnen vangen en te rapen, verkoos ik, en vroeg ik haar beleefd, de slag geleidelijk aan op te drijven door zorgvuldig aan de stang met de balletjes te prutsen, tegemoetkomend aan mijn goesting om het schud-tempo te verhogen en alzo het vervelende intermezzo achter te laten en definitief te streven naar de hogere en schellere noten, die in een indrukwekkend schetterend vuurwerk ontploffen.

Vanaf dan heb ik het nooit nemeer nagelaten traag te beginnen en rap te eindigen.

(bovendien heb ik daardoor een fetish gevoel ontwikkeld voor alles wat met ronde rokken (soutanes?), zoals die, die gebruikt worden door nonnen en pasters, te maken heeft. Ik verbind ze ogenblikkelijk met diepe zakken zonder bodem en enorme kobbenesten)

Zuster Marta heeft verscheidene keren geprobeerd mij uit te leggen hoe dat chinees geschrift verstaan moest worden, maar ik ben er nooit van overtuigd geraakt dat die schudder niet belangrijker was. Tenandere, met al dat gebe(e)f en gebuk ontwaarde ik, ik weet niet waarom, algauw staande ovaties in mijn spannende broek, wat me niet onaangenaam aanvoelde. Tenzij misschien het feit dat hij al helemaal op zichzelf wilde leven en beslissen, buitengewoon ontzag en ook gezag afdwingend, alhoewel wat te klein (toen nog) voor de omvang van een zuster zoals Marta. Dan werd ik overvallen door lastige kriebels, mij verplichtend gedurig over en ’t were te schuiven en te schuifelen op het zitvlak van de harde stoel. Daarmee werd het hard tegen hard en moest ik dat chinees nog wat langer verwaarlozen, terwijl aan de meedogenloze schudder de voorrang verlenend.

In ’t kort, muziek lezen heb ik nooit geleerd, maar heen en weer en op en neer schudden, des te meer.

Vandaag voel ik dat Zuster Marta te weinig aangedrongen heeft, in mijn geval. Ze wiegelde wel wat, iedere keer ze juist vóór mij, de gevallen partituren opraapte, maar ik heb ze nooit zien schudden tot de druppels er vanaf of vanuit vlogen. Daar bij haar, onder die grijs-grauwe opstropende frak, tot ik de blanke en kuise kuiten ontwaarde, zonder spataders en cellulitis weliswaar, terwijl de opstandeling in mijn broek tot even boven de gleuf kwam uitpuilen.

Ik denk daar nu aan terwijl ik naar een orkest aan het kijken ben, waarin er ook veel druppels vallen, rondvliegen en spuiten. Allemaal teweeg gebracht door de afdeling “blaas-en-blow”instrumenten die, nu begrijp ik waarom, altijd zo dicht bij de piano en de schudder staan.

Verschrikkelijk, die druppels overal, vooral als men er op let.

En dat er daar niemand enigszins beschaamd over is.

Als elke buffel één jager op zijn horens spietst, dan kan de aarde nog wat langer meegaan. Bravo BUFFEL.

 In het noordoosten van Zuid-Afrika is een gruwelijk ongeval gebeurd tijdens een jachtpartij. Claude Kleynhans (54) – die een safaribedrijf heeft dat zich richt op jagers – had net met klanten een wilde buffel geschoten en was het karkas op zijn pick-up aan het laden, toen het fout ging. Een ander dier van de groep keerde zich tegen hem en viel aan.

 Facebook

De ex-vrouw van Kleynhans vertelde aan de Zuid-Afrikaanse krant The Citizen wat er precies gebeurde vorige week dinsdag, aan de oever van de Levuburivier. Volgens Corina van der Merwe was Kleynhans aan het kijken of de kust veilig was nadat hij met een groep klanten een buffel had geschoten, zodat ze het dier in hun wagen konden laden. Plots stormde een ander dier van de kudde op hen af. Het mannetje raakte daarbij met zijn hoorns een slagader in de lies van de man, zo vertelt zijn familie. De vader van drie overleed ter plaatse. Verder raakte niemand gewond.

De diepgelovige Kleynhans baatte vlakbij Tzanen een safaribedrijf uit dat zich toespitst op jagers. Volgens de lokale krant Bosveld Review was de oud-politieman een ‘van de meest gerespecteerde ethische jagers van het land’ en joeg hij zowel voor conservatie als voor trofeeën. Volgens de prijslijst op de website van zijn firma Gruwela Safari betaalden klanten hem 2.850 dollar om hen te helpen een giraffe te schieten en 1.500 dollar voor een zebra. Maar hij begeleide op aanvraag ook groepen die op zoek wilden naar buffels, hyena’s, nijlpaarden en olifanten. (lees hieronder verder)

 Facebook
 Facebook

Sinds het dramatische ongeval wordt de Facebookpagina van de man overspoeld met de meest expliciete haatreacties van mensen die vinden dat hij zijn verdiende loon kreeg.

De Afrikaanse buffel is een van de ‘Big Five’, samen met de leeuw, het jachtluipaard, de neushoorn en de olifant. De buffel is geen bedreigde diersoort, maar jagen op het dier wordt in Zuid-Afrika toch streng in de gaten gehouden en is alleen toegelaten voor gespecialiseerde safaribedrijven.

Agressief

De buffel is overigens een gevaarlijke prooi, omdat hij erg agressief uit de hoek kan komen als hij in gevaar is. Als een dier van de kudde aangevallen wordt, zullen de anderen hem te hulp komen. En als ze gewond zijn, durven ze jagers zelfs in een hinderlaag te lokken.

 Facebook

Gericht liquideren: de meedogenloze moordprogramma’s van de Mossad

Terwijl de halve wereld woedend reageert op de mislukte poging (wie weet?) van Rusland om hun verrader te vergiftigen in Engeland, hecht deze zelfde halve wereld geen enkel belang aan duizend moorden op een rijtje voor gelijkaardige daden gepleegd door Joden, zonder te spreken over de jarenlange uitroeiing van alledaagse Palestijnen.
In ’t kort: wat hebben wij, VLAAMSE BOEREN, eigenlijk wel te zien met al die bloeddorstige Joden en Arabieren, die ons, al langer dan 2.000 jaren, altijd en overal blijven PESTEN???
Kunnen GOD en ALLAH dat zelf niet eens uitvechten?