Het land van TRUMP: ZIEKELIJK

Travis en Sarah weigeren om geloofsredenen elke medische zorg. En dan sterft hun babyTravis en Sarah Mitchell. Clackamas County Sheriff’s Office Travis en Sarah Mitchell.

Een koppel uit de Amerikaanse staat Oregon dat om religieuze redenen geen enkele medische zorg wilde, is op een harde manier tot inkeer gekomen. Sarah (25) en Travis (22) Mitchell moesten er hun pasgeboren dochter voor verliezen.

Het was even voor negenen toen lijkschouwer Eric Tonsfeldt op 5 maart vorig jaar aankwam bij de woning van de Mitchells, net buiten Oregon City. Hij had een oproep gekregen voor een doodgeboren baby, maar hij wist al dat er meer aan de hand zou zijn.

Het was immers niet de eerste keer dat er op die plek iets dergelijks gebeurde. Het koppel was lid van de Followers of Christ Church, een sekte die gelooft dat alleen God helende kracht heeft en niets moet weten van de medische wetenschap. Het kind was dan ook niet in het ziekenhuis geboren met de hulp van dokters en verpleegsters, maar thuis, tussen prevelende familie en vrienden.

Toen Tonsfeldt de slaapkamer binnenkwam, trof hij moeder Sarah Mitchell aan met het dode kind in haar armen. Ze had het in een deken gewikkeld en hield het tegen zich aan. Vader Travis was ook aanwezig, net als de vader van Sarah: Walter White. Toen Tonsfeldt vroeg wat er precies gebeurd was, ontspon zich een geforceerde conversatie. Niemand maakte oogcontact.

Uiteindelijk ontdekte hij dat de baby – Ginnifer – geboren was net voor 3 uur ’s middags en enkele uren later – rond 7 uur – gestopt was met ademen. Toen de arts het lichaampje onderzocht, stelde hij vast dat het meisje maar goed anderhalve kilogram woog. Ze was te vroeg geboren, op 32 weken.

Even later bekende de familie dat Ginnifer een deel van een tweeling was. Toen Tonsfeldt de kleine Evelyn inspecteerde, vertelde hij de familie tot twee keer toe dat ze medische zorgen nodig had en naar het ziekenhuis moest. Tot twee keer toe bedankt Walter White hem voor zijn ‘input’.

Doodslag

De Mitchells werden uiteindelijk in staat van beschuldiging gesteld voor doodslag door nalatigheid en mishandeling. Maandag pleitten ze allebei schuldig aan die aanklachten, volgens een verklaring van de openbare aanklager van Clackamas County, John S. Foote. “Ze verklaarden zich ook bereid om zonder protesteren 80 maanden naar de cel te gaan”, staat er te lezen. “Ze tekenden verder een geschreven verklaring die zei dat ze aangepaste medische hulp hadden moeten zoeken voor hun kinderen en dat iedereen in de kerk dat ook altijd zou moeten doen voor zijn kinderen.”

Ook Walter White tekende een dergelijke verklaring en alle drie zullen die opgehangen worden in de kerk, waar andere leden van de sekte ze kunnen zien en lezen. Dat is een enorme kentering volgens het Openbaar Ministerie, dat hoopt dat daarmee eindelijk een einde komt aan een praktijk die maar niet uit te roeien lijkt. De Mitchells waren namelijk al het vijfde koppel van de kerk dat aangeklaagd werd voor dergelijke feiten in 9 jaar. Groot verschil is dat bij de voorgaande processen nooit schuld bekend werd of verantwoordelijkheid werd genomen. Dat gebeurde nu wél.

Zus

Opmerkelijk: een van de eerdere processen liep tegen de zus van Sarah Mitchell, Shannon Hickman en haar man Dale. Zij beviel in dezelfde kamer als waar Ginnifer stierf van een premature jongen. Ook hij haalde het niet. Het koppel werd daarop veroordeeld voor onopzettelijke doodslag en kreeg een celstraf van 75 maanden.

Volgens een voormalig lid van de kerk – Myrna Cunningham – heeft de Followers of Christ Church in Oregon een eigen kerkhof en dat zou vol liggen met kinderen. Dat vertelde ze aan de krant The Oregonian. “Er zouden niet zo veel kinderen gestorven mogen zijn. Het is vreselijk”, zei ze.

Er zouden niet zo veel kinderen gestorven mogen zijn. Het is vreselijk

Myrna Cunningham (voormalig lid Followers of Christ Church)

In 1998 nam de krant de documenten onder de loep van de 78 kinderen die er begraven waren sinds 1955. 21 van hen zouden gered geweest kunnen zijn met moderne geneeskunde.

Aanvankelijk beschermde de wet de leden van de kerk, maar in 2008 begon het Openbaar Ministerie de ouders te vervolgen. Een jaar later werden Raylene en Timothy Worthington aangeklaagd voor de dood van hun 15-maanden oude dochter Ava. Zij stierf aan een onbehandelde longontsteking en een bloedinfectie. De vader werd uiteindelijk veroordeeld tot 60 dagen cel.

Tumor

In 2010 kregen Jeffrey en March Beagley 16 maanden cel nadat hun 16-jarige zoon was overleden aan een onbehandelde obstructie van zijn urinewegen en een jaar later moesten ook Rebecca en Timothy Wyland 90 dagen naar de cel omdat hun dochter Alayna een onbehandelde tumor ontwikkeld had op haar linkeroog die haar zicht permanent beschadigde.

De 7 meest voorkomende seksuele fantasieën

 Getty
 Als er een onderwerp is waarmee we dagelijks in contact komen, is het wel seks. Klopt niet denkt u? Denk dan maar eens aan alle reclame op televisie of in magazines, waar het onderwerp zonder schroom wordt aangehaald. Toch voelen veel mensen zich te beschaamd om te praten over seks en fantasieën. Nergens voor nodig, want blijkbaar delen we heel wat bijzondere, pikante dromen. Een overzicht.

We mogen dan wel in een maatschappij leven waarin seks een open en veel besproken onderwerp is, een expert is van mening dat we nog steeds een lange weg te gaan hebben. Wanneer hij onderzoek deed voor zijn nieuw boek, Tell Me What You Want, interviewde psycholoog Justin Lehmiller 4.175 Amerikanen over hun seksleven. Dat maakt zijn onderzoek het grootste en meest uitgebreide onderzoek naar seksuele fantasieën ooit in de Verenigde Staten.

Mensen kregen vragen over hun sekslevens: hoe vaak ze fantaseerden over specifieke mensen, plaatsen en bepaalde zaken, om zo het stigma rond seksualiteit af te breken.  Zijn boek maakt het onderwerp seks dan ook beter bespreekbaar en brengt de meest voorkomende seksuele fantasieën aan het licht.

“Ik hoop dat dankzij mijn boek, mensen hun eigen fantasieën beter zullen begrijpen en ze minder schaamte, vernedering en angst voelen over het onderwerp,” legt de psycholoog uit aan The Independent.

De zeven meest voorkomende seksuele fantasieën op een rij:

1) Een trio

De winnaar van het lijstje. 89% van de ondervraagden gaf aan al eens te hebben gefantaseerd over een ménage à trois. Degenen onder hen die gelukkig samenzijn met hun partner zouden die dan ook gewoon betrekken bij het feestje.

Lehmiller ontdekte ook dat heteromannen vooral het bed willen delen met twee dames, terwijl heterovrouwen niet meteen een gender aangaven.

2) BDSM

65% denkt dan weer af en toe na over pijn hebben, of dat nu in de vorm van hete was, bijten of een ferme tik op de bips was.

De meerderheid fantaseert over een bepaalde BDSM-activiteit, terwijl vrouwen vaker over het algemeen opgewonden raken van de gedachte dat hun partner de volledige controle heeft.

3) Iets nieuws

Of het nu een andere locatie, partner of positie is. Lehmiller kreeg vaak te horen dat veel mensen hun routine eens zouden willen veranderen.

Bijvoorbeeld: hadden ze altijd seks in bed, dan zouden ze wel eens van bil willen gaan in het openbaar. Hadden ze een relatie, dan droomden ze wel eens van seks met iemand anders.

4) Seks in het openbaar

Seks in het openbaar staat blijkbaar op het verlanglijstje van vele dames. De spanning die erbij komt kijken wanneer je het risico loopt betrapt te worden maakt het eens zo opwindend.

Toplocaties die werden aangegeven: op het werk, in het park en in een lift.

5) Open relaties

Verschillende mensen gaven aan dat ze wel eens van twee walletjes zouden willen eten, tenminste als hun partner groen licht zou geven.

79% van de mannen en 62% van de vrouwen droomden al eens van een open relatie. 58% procent gaf dan weer toe al eens te hebben gefantaseerd over hun partner en iemand anders.

6) Betekenisvolle seks

Elkaar bespringen in het openbaar met meerdere mensen bij, het is allemaal goed en wel. Toch gaf de meerderheid van beiden mannen én vrouwen aan dat ze vaak fantaseren over erg betekenisvolle seks, dat geeft hen het gevoel geliefd en belangrijk te zijn.

Daarnaast vinden ze het enorm opwindend om het gevoel te krijgen dat ze erg goed waren in bed én dat ze onweerstaanbaar waren voor hun partner.

7) Hetzelfde geslacht

Het grote merendeel van de ondervraagden was hetero, en toch gaf een groot deel van hen aan af en toe te fantaseren over seks met iemand van hetzelfde geslacht.

59% van de heterovrouwen liet weten dat ze al eens fantasieën hadden over andere vrouwen, 26% van de mannen had dat al eens over een andere man. Een op de vier mannen zou wel eens een avontuurtje willen hebben met een travestiet en een op de drie met een transseksueel.

Mijn geluk blijft maar duren

Beroemde Spaanse matador deels gescalpeerd tijdens stierengevecht

 Facebook Juan José Padilla
De Spaanse stierenvechter Juan Jose Padilla (45) is voor de tweede keer in zijn loopbaan als matador levensgevaarlijk gewond geraakt. In 2011 werd hij deels blind omdat een woeste stier zijn linker oogkas doorboorde. Afgelopen weekend werd hij tijdens een duel in Arévalo in het noorden van Spanje voor de zoveelste keer op de hoorns genomen. Met bijna fatale afloop.

Terwijl honderden toeschouwers de strijd tussen Padilla en de al gewonde stier in de arena volgden, raakte de eenogige matador uit balans. Hij viel op de grond waarna de in doodsangst verkerende stier zijn hoorns meermaals in het hoofd van Padilla priemde. Daardoor werd de in Spanje bejubelde stierenvechter aan de rechterzijde van zijn hoofd grotendeels gescalpeerd. Uit schokkende beelden blijkt dat hij weliswaar zwaargewond raakte, maar bij kennis bleef.

Juan Jose Padilla werd na het ongeluk met gillende sirenes naar ziekenhuizen in eerst Avila en later Sevilla gebracht. In Avila wezen scans uit dat er geen sprake was van hersenbeschadiging. Zijn toestand bleek stabiel genoeg om hem naar Sevilla te vervoeren. Daar werd de 20 centimeter lange hoofdwond met veertig hechtingen onder plaatselijke verdoving gerepareerd. Alberto García-Perla, de arts die hem behandelde, verklaarde in Spaanse media dat Padilla vreselijk veel geluk heeft gehad en zeer waarschijnlijk volledig zal herstellen.

In 2011 werd Juan Jose Padilla deels blind: een stier had zijn linker oogkas doorboord.
 EPA In 2011 werd Juan Jose Padilla deels blind: een stier had zijn linker oogkas doorboord.

Padilla heeft vandaag op Facebook verklaard dat hij binnenkort toch weer wil gaan stierenvechten. “Ik voel me naar omstandigheden best goed en pak, ondanks de grote risico’s, de draad van mijn vak echt wel weer op. Mijn fans verwachten dat ook van me.” De matador wordt op sociale media bedolven onder de gelukwensen. Ook tegenstanders van deze tak van sport laten van zich horen. “Eigen schuld, dikke bult voor deze dierenbeul”, reageert iemand. De stier werd na het incident afgemaakt.

Na het heftige ongeval in oktober 2011 duurde het vele maanden voordat Padilla weer kon stierenvechten. Begin maart 2012 vierde hij zijn come-back tijdens een festival in de in zuidwest-Spanje gelegen plaats Olivenza. Daar velde de halfblinde matador in korte tijd twee jonge stieren, waarna hij op de schouders van een aantal collega’s de ring uit werd gedragen: een zeldzaam eerbetoon in de stierenvechterswereld.

Ik voel me zo gelukkig vandaag..

Leeuwen peuzelen minstens drie stropers op in Zuid-Afrika

 Thinkstock
Minstens drie stropers zijn in een privaat dierenreservaat in Zuid-Afrika door leeuwen opgegeten terwijl ze op jacht waren naar neushoorns. Dat heeft Nick Fox, eigenaar van het reservaat Sibuya, vandaag gezegd.

De stropers waren, aldus Fox, maandag in de vroege ochtend het reservaat binnengedrongen gewapend met een geweer en een hakbijl. De volgende ochtend werden hun deels opgegeten stoffelijke resten teruggevonden.

“Zij zijn in een -blijkbaar grote- groep leeuwen terechtgekomen, en hadden weinig tijd om nog te kunnen reageren”, zei Fox. “Hoeveel stropers er waren, is niet duidelijk”, aldus de eigenaar. “Er is weinig van hen overgebleven”. Het waren er minstens drie, omdat kledij van drie mensen is aangetroffen.

Er komt geen einde aan…

Al vele jaren lang heb ik last van een voorval met een niet bepaald schoon maar wel erg verleidend eenvoudig negerinnetje dat me blijft achtervolgen en waar ik nog altijd op zoek naar ben. Alhoewel klein en vals mager, op flinke benen, waarop een uitdagend achterwerk en eerder onopvallende borsten, ben ik bereid te aanvaarden dat niet iedereen op haar verliefd zou vallen. Iets wat mij helemaal niet stoort. Integendeel. De echte schoonheid wordt maar pas door weinigen ontdekt en bewonderd. Ik AANBID ze.

Ze heeft kort kroezelhaar en deed nooit een poging dat te trachten te verdoezelen, een groot voorhoofd, een perfect wit gebit, een kleine rechte neus en wulpse lippen. Ongeveer het prototype van het meiske dat, voor mij alleszins, altijd en zonder één enkele uitzondering, tot in mijn sterfbed geloof ik, de echte “aansteker” zal blijven betekenen voor mijn “verlangen”. Wonder boven wonder, want zoals ik ze hier beschreven heb bestaan er waarschijnlijk miljoenen. Wat mij niet tot troost dient want ik heb er nooit geen enkele van kunnen overtuigen in mijn kielzog te varen. Ze worden meestal gewoon misbruikt, aan de kant geschoven, niet ernstig genomen, of gewoon niet vertrouwd. Mijn droom is dus nooit verwezenlijkt geweest. Ik begrijp niet waarom. Of ben ik zelf ook slachtoffer van vooroordelen? Wie weet wordt mijn innigste wens ooit nog eens vervuld?

Wanneer ik haar zie worden mijn ogen er ogenblikkelijk en onverbiddelijk naar toe gezogen, net zoals metaal naar een magneet. Ze steekt de vlam aan van mijn verbeelding, mijn geestdrift en hoop als wel als de vonk naar de vereniging. Ik ben bereid om op de tippen van mijn tenen te gaan staan om ze niet uit mijn gezicht te verliezen.

In het begin gedroeg ze zich nogal een beetje afzijdig en zelfs koel tegenover mij, maar naarmate de tijd en de toevallige ontmoetingen toenamen durfde ze me recht aan BLIJVEN staren, waarmee mijn nekharen overeind kwamen, terwijl ze geheimzinnig begon te blozen. Iets wat eigenaardig aandoet bij een zwarte huid. Ze liet me echter, zacht maar overtuigd, niet toe haar aan te raken, zelfs niet bij middel van gewoon handcontact.

Wat later zocht ze echter zelf mijn hand op die ze dan tegen haar borst plette. Tussen de twee heuvels in, weliswaar. Ze keek verlangend naar mijn gelaat en kon niet verstoppen dat ze een beetje wilde stoeien. Haar vluchtige bewegingen, rondom mij fladderend, verraadden reële interesse en een aansporing om haar niet meer te trachten te ontwijken. Maar bleef me troostend vermijden wanneer ik handtastelijk dreigde te worden. Beleefd liet ze mij weten dat een stapje verder aan haar eigen beslissing en oordeel daarover behoorde. En dus deed ik dat niet. Ook niet wanneer ik verdacht al over iets meer vrij-spel te beschikken.

Zij wilde mij veroveren, bewust of niet. En niet omgekeerd.

Ik begreep dat ze soms nee zegde maar wel ja bedoelde en dat ze, wanneer ik daar niet op reageerde, ze haar grens van haar nee wat verder opschoof tot de ja in haar ogen duidelijk begon door te schemeren. Ik was echter bang dat een te grote stap ineens haar opnieuw zou doen verstarren en terug doen wijken. Ik was dus wel degelijk de prooi en niet de jager. Ze was nog jong maar had dat aangeboorde talent van het “weten”. Ze leek binnensmonds te willen suggereren: hap maar toe menslief, want het aas is lekker. Dat bracht mij natuurlijk van streek want iets liever’s kon ik mezelf niet voorstellen. Maar gelukkig trapte ik niet in de val, want het resultaat zou omgekeerd evenredig geweest zijn aan haar graad van opwinding. Vond ik. Men moet blijven geduld hebben en het initiatief niet nemen wil men meer zekerheid van haar bedoeling, die voorzeker niet lang op zich zou laten wachten. En zo gaat haar aanvankelijke nee over in een steigerende oproep toch maar eens in ja te veranderen, wanneer het duidelijk wordt dat de eerst vriendschappelijke houding overvloeit in een meer-dan-dat-gedoe.

Ze bleef mijn hand omknellen tussen haar gekromde vingers tot ze besloot zich tegen mij aan te komen drukken. Eerst teder, maar wat later met nadruk. Omhelzend. Bijna plakkend. Het ontging mij ook niet dat ze toevallig mijn onderbuik beroerde, als was het niet vrijwillig of opzettelijk, zoals ze onschuldig liet doorschemeren, maar zonder er echter enig kwaad in te vinden. Ook al niet en vooral niet omdat ik er geen misbruik van maakte en, eerder bedeesd, terug week. Dat moest vermijden dat ik het niet als een louter toeval zou beschouwen, maar wel een gemeende aanval op mijn mannelijkheid.

Dan deed ze ook een stap achteruit, maar keerde bijna onmiddellijk terug, bevestigend dat het wel gewild was geweest en niet van plan er nog eens opnieuw over na te denken. Ik bleek haar echt te fascineren, net alsof ze iets waar genomen had in mij waarover ze al had horen spreken, maar er zelf nog nooit aandacht aan had besteed. Het bleek haar zelfs op te winden. Haar blik werd nog driester, als wilde ze zeggen: doe dan toch iets…

… en neen, ik deed niets.

Een ogenblik later zaten we dichter dan een gewone vriendschap toelaat, op een bank in het park. Ik streelde de haartjes in haar slanke nek, zodanig zelfs dat ze een beetje rilde, maar deed geen poging verder intiem te worden.

Zij besloot dus zelf iets te ondernemen en legde, naar mij toegedraaid, haar beide handen over mijn dijen, terwijl ze mij aankeek. Haar ogen naar boven gewend dus. En ik maar wachtend op die lippen…

… maar die zijn er niet gekomen.

Wel verplaatste ze haar handen dichter naar mijn schoot toe en wachtte daar op mijn reactie. Sinds die uitbleef, bleef ze stijgen tot ze op de bult belandde. Zonder dat eigenlijk eigenaardig te vinden of er verrast van door geworden te zijn.

Ze toonde geen enkele belangstelling in eventueel voorbij passerende mensen, die ook nauwelijks aandacht aan ons besteedden. Toch bleek het mij raadzaam mijn trui wat verder vooruit te rekken, tot over de bult dus. Men weet al niet. Van de andere kant, negerinnetjes worden hier zeldzaam ernstig genomen want iedereen beseft dat ze met zovelen zijn en dus praktisch onbeheersbaar, waardoor ze, op het gebied van seks geen zonden nemeer kunnen plegen. Ze krijgen algemene vergiffenis, vooraleer daarover geïnterpelleerd te worden. Net alsof ze eigenlijk niet meetellen. Dat heb ik altijd al eigenaardig gevonden, vooral omdat ze veel meer plezier kunnen verwekken in veel minder tijd dan geen enkele andere blanke schoonheid.

Feit is dat ze, terwijl opkijkend, de bult langzaam betastte. Zonder schroom of valse schijnheiligheid.

Wat later nog maakte ze aanstalten om de opening van mijn broekgleuf open te ritsen. Maar dat vond ik al een beetje teveel van het goede. En dat liet ik weten door voorover geheld ineen te krimpen, de gleuf uit haar bereik halend. Ik had er ook mee opgehouden haar nek te beroeren en had er die hand bij gehaald voor mijn verdediging. Daar beneden. Ik besefte nog altijd dat een misplaatste hand van mijnentwege, nog altijd niet gewenst was.

Ze nestelde zich echter wat dichter tegen mij aan en haar ene hand verdween definitief onder de rand van mijn trui. Het koste haar echt geen moeite de rits toch naar beneden te schuiven en haar hand verdween meteen helemaal in de opening, waarna ze de rekker van mijn onderbroek met haar pink-en ringvinger opzij schoof en rechtstreeks contact maakte met de stijve pik, object van haar interesse.

Allez, ik wil alleen maar zeggen dat ik sedertdien wacht op de conclusie, aangezien er op dat ogenblik een politieagent op het tafereel verscheen die ons, al van ver, scheef aankeek en deed weten dat we ons op een gevaarlijk pad bevonden.

Gehoorzaam en respectvol zijn we opgestapt en heb ik er mijzelf bij neergelegd dat ik het op een andere manier aan boord zou moeten gaan leggen.

Sedertdien droom ik van haar.

Maar de gelegenheid heeft zich nooit nemeer voor gedaan. Uitzondering gemaakt, misschien, voor twee andere keren, met meisjes van hetzelfde kaliber, maar wat ouder en minder akelig bekommerd om hun eigen dingen.

Voor alle zekerheid: het was echt GEEN hoer.

Spreek van een VERDOMDE DOMME AMERIKAANSE KALLE

Amerikaanse poseert trots met doodgeschoten zeldzame giraf

De vrouw poseert trots voor de dode giraf
 Tess Thompson Talley De vrouw poseert trots voor de dode giraf
 Een Amerikaanse vrouw gaat als een razende over het internet met een foto van een door haar doodgeschoten zeldzame zwarte giraf. Tessa Thompson Talley deelde al eerder foto’s van doodgeschoten dieren uit Zuid-Afrika. In dit geval schreef ze bij de foto “dit is een droom die uitkomt”. Na een storm van protest verwijderde Talley haar foto’s, maar toen had het internet ze al gevonden.

De foto’s werden door natuurbeschermers en dierenliefhebbers massaal gedeeld. De blonde jaagster werd in begeleidende teksten “moordenaar”, “beest” en een “ziek persoon” genoemd en mensen vertelden haar online dat ze naar de hel zou gaan. Velen zagen ook het liefst het hoofd van de jaagster aan de muur. Inmiddels hebben boze Amerikanen online bekend gemaakt waar de vrouw woont en wie haar man is.

Vergunningen

Veel mensen vragen zich ook af waarom Zuid-Afrika de jacht nog steeds mogelijk maakt. Ze willen dat de regering een einde maakt aan het verlenen van vergunningen aan buitenlanders die voor de lol komen jagen.

Talley was zelf uitermate content met haar vangst.  “Once in a lifetime. Ik zag deze zeldzame zwarte giraffe, een mannetje, en hield hem een tijdje in de gaten. Ik wist: dit is hem. Hij was 18 jaar oud, woog bijna tweeduizend kilo en ik ben gezegend zo’n 900 kilo vlees van hem te krijgen”, schreef ze bij de foto’s.

Discordia@RogueAntigone

Disgusting to think that this rare black giraffe managed to live 18 years before this POS came and killed him. For ‘conservation’. Then asks for prayers 🙄😠 pic.twitter.com/dJYpj59cLq

Het zieke land van Trump: Gegradueerde oer-dommeriken aan de lopende band

Vrouw blijft in tranen achter nadat apotheker weigert om haar te helpen “uit gewetensbezwaren” de Amerikaanse staat Arizona kreeg van een apotheker te horen dat hij haar geen medicijn kon geven om een einde te maken aan haar zwangerschap. De vrouw had het middel echter voorgeschreven gekregen door haar arts, omdat de foetus in haar buik zich niet verder ontwikkelde en haar zwangerschap sowieso in een miskraam zou eindigen.

Nicole Mone Arteaga kreeg vorige week dinsdag van haar gynaecoloog het slechte nieuws te horen dat de foetus in haar buik niet lang meer zou leven. Ze kreeg daarom de keuze om een curettage te laten uitvoeren of om medicijnen in te nemen die een miskraam zouden uitlokken. Arteaga, die in het verleden ook al enkele miskramen te verwerken kreeg, koos voor het laatste.

In een Facebookpost vertelt ze over het pijnlijke gesprek met de Walgreens-apotheekmedewerker toen ze het middel wilde oppikken. “Gisteren ging ik mijn medicatie oppikken in mijn lokale Walgreens, om er te horen dat het voorschrift dat ik nodig heb, me ontzegd wordt”, schrijft de 35-jarige vrouw. “Ik stond overgeleverd aan de genade van deze apotheker aan wie ik mijn situatie uitlegde voor de ogen van mijn zevenjarig kind en vijf klanten achter mij. Enkel om te vernemen dat hij mij de medicijnen ontzegde omwille van zijn ethische overtuigingen.”

“Ik begrijp dat we allemaal onze overtuigingen hebben. Maar hij slaagde er niet in om te begrijpen dat dit niet de situatie is waarop ik had gehoopt, dit is niet iets dat ik wilde. Dit is iets waarover ik geen controle heb. Hij heeft er geen idee van wat het betekent om niets liever te willen dan een kind voor de volledige termijn te dragen en niet in staat te zijn om dat te doen”, aldus Arteaga.

Excuses

Walgreens laat weten dat het de zaak onderzoekt. “Nadat we vernamen wat er gebeurde, contacteerden we de patiënt en verontschuldigden we ons voor de manier waarop de situatie afgehandeld werd. Om de ernstige overtuigingen van onze apothekers te respecteren en tegelijkertijd tegemoet te komen aan de noden van onze patiënten, staat ons beleid toe dat apothekers een voorschrift waartegen ze een moreel bezwaar hebben, niet behandelen. Tegelijkertijd zijn ze vereist om het voorschrift door te verwijzen naar een andere apotheker of manager die aan het werk is om tijdig aan de wensen van de patiënt tegemoet te komen”, zo liet Walgreens vandaag weten aan CNN.

“Vernederd”

Arteaga kreeg ’s avonds kort na het vernederende voorval inderdaad bericht dat ze haar medicijn in een andere Walgreens-apotheek kon oppikken, al verzacht dat voor haar de pijn niet. “Als je een miskraam hebt gehad, dan weet je hoe pijnlijk en emotioneel belastend dat kan zijn. Ik verliet Walgreens in tranen, beschaamd en vernederd door een man die niets weet over de dingen waar ik mee kamp, maar die het gevoel heeft dat hij het recht heeft om mij medicatie te ontzeggen die me werd voorgeschreven door mijn arts”, zegt ze op Facebook. Ze liet haar arts eerst contact opnemen met de apotheek om er zeker van te zijn dat de situatie van de dag voordien zich niet zou herhalen.

“Ik kon niet controleren dat mijn lichaam deze zwangerschap niet zou ondersteunen en ik wilde deze baby. Ik kon niet controleren wat mijn lichaam deed en ik probeerde mijn beslissing te nemen over wat ik zou doen en deze persoon ontnam me dat en maakte die beslissing voor mij”, zegt ze over de man die ze met naam en toenaam vernoemt in een negatieve Yelp-recensie over de apotheek.

Zes staten

Arizona is een van zes Amerikaanse staten waar apothekers kunnen weigeren om noodanticonceptiemiddelen te verkopen omwille van religieuze overtuigingen. Ze moeten hun werkgever daarvan op de hoogte brengen en “de apotheek moet proberen om tegemoet te komen aan de apotheker als dat kan zonder onnodig leed te berokkenen aan de apotheek of haar klanten”, luidt het in de wet, die ook stelt dat een apotheek “elke klant met respect en waardigheid moet behandelen, moet handelen te goeder trouw om de klant niet te beschamen of vernederen en moet streven naar een naadloze aflevering van voorgeschreven middelen”.

Eerste workshop (theoretische les) “Piemels Versieren”

De workshop ‘Piemels Pimpen’ is populair in Nederland. Ja, u mag voorgaande zin twee keer lezen: het mannelijk lid versieren is bij onze noorderburen sinds kort het summum van een olijk, gedurfd avondje ‘onder vrouwen’. Vanaf volgende maand krijgen ook de Vlaamse dames de kans. Is zoiets heilzaam? Puberaal plezant? Ergens goed voor? Slechts één manier om dat te weten, natuurlijk. Proberen!
Nadine Van Der Linden 
Een beetje raar is het wel, maar je kan er maar beter om lachen – anders kan je net zo goed naar een toneelstuk van Tolstoj gaan. ©Jan Aelberts

Zo rij je dus op een vrijdagavond naar Eindhoven, om tegen 19 uur op de workshop ‘Piemels Pimpen’ te zijn, die doorgaat in erotheek Miranda. We zijn met zes. Drie vrouwen die op vrijgezellenavond zijn, inclusief een bruid die met ballonnen moet rondlopen, en enkele oudere, oer-Hollandse vrouwen die altijd wel “voor een geintje te vinden” zijn. De plaats delict lijkt op het eerste zicht een kinderpartijtje. Een grote tafel vol verfpotten, versierlinten, pompons, lijm, scharen… Te midden van dat knutselatelier staan zes gipsen penissen fier rechtop te wachten op hun publiek.

“21 centimeter en een half”, volgt filiaalleidster Peggy Wijnen meteen onze blikken. “Dat is de gemiddelde lengte van de Nederlandse man, rechtop.” Peggy organiseert al acht weken deze workshops met succes, en ook andere evenementenbureaus en feestbedrijfjes in Nederland bestellen de witte gipsafdrukken in hoog tempo bij. “Het was gewoon tijd voor een nieuwe activiteit tijdens meidenavonden en vrijgezellenavonden”, legt Peggy uit. “Je kan ook niet eeuwig cupcakes staan bakken of sjaals beschilderen. Het mocht wat ludieker.”

Onze redactrice eindigt de workshop met een figuurtje dat bijna kan meedoen in een tekenfilm van Studio 100. ©Jan Aelberts

Bitterballen inbegrepen

Dat bevestigt ook de Vlaamse Ellen Fonteyn van Color Your Party, die vanaf 21 juli de workshop ‘Pimp je Penis’ zal aanbieden in haar atelier te Mol of op verplaatsing. Op de website lezen we, met een smiley erbij: ‘Iets actiefs maar ook niet te, iets erotisch maar ook niet ordinair. Laat de creativiteit maar vloeien. Je gaat niet met lege handen naar huis.’ Fonteyn legt uit: “Sinds de serie ‘Callboys’ in Vlaanderen op tv was, zijn deze gipsen afdrukken (Cloneboys, red.) bekend. Je kan er een grappig avondje mee beleven, zonder dat het veel geld kost.” Dat klopt: in Eindhoven betaal je 20 euro voor de workshop, drankje en kommetje bitterballetjes inbegrepen, in Mol zal het 28 euro kosten. “Je kan op je vrijgezellenavond natuurlijk ook in een Porsche door de stad rijden, maar daar heeft niet iedereen het geld voor”, duidt Peggy. “En met ‘Piemels Pimpen’ scoor je óók op sociale media – ja, dat speelt tegenwoordig allemaal mee, of het leuk op Facebook staat, en of je er reacties op krijgt.”

Genoeg gepraat, dan. “Zo, welke kleur willen jullie voor de piemel? Blauw? Geel? Rood? Begin maar. Je moet hem wel stevig vasthouden bij het schilderen, anders valt hij om.” Besmuikt doen zes vrouwen, onder wie mezelf, een verfschort aan, om vervolgens die 21,5 centimeter ter hand te nemen. Dat doen we uiteraard zonder verpinken, zelfs met een blik van: ‘Hoho, wij zijn eigenlijk beter gewend, het geluk schuilt ook weer niet áltijd in de kleine dingen.’ Maar goed, wat moéten we? De ogen gaan naar een plank op de muur, waar enkele creaties van voorgangsters staan uitgestald, ter inspiratie. Er zijn drie categorieën, merk ik: je hebt vrouwen die het graag levensecht houden, met roze verf. Je hebt er die voor ‘enhanced reality’ gaan, door hun gipsen jongeheer met glitters en linten te versieren. En je hebt er die voor de humor gaan: een indiaan, marsmannetje of konijntje. Ter geruststelling, heren: alles blijkt met heel veel liefde gedaan, nergens zien we sardonisch punaises geprikt of doodskoppen getekend. “Ik denk dat ik er Grote Smurf van ga maken”, zegt mijn buurmeisje, terwijl ze blauwe en rode verf bestelt. Zelf ga ik voor geel, nog niet goed wetend waar ik daarmee naartoe wil, want jongens: wáár is dit eigenlijk allemaal goed voor?

Je hebt vrouwen die het levensecht houden, met roze verf, en je hebt de lolbroeken, die kiezen voor een indiaan of konijn. ©Jan Aelberts

Slappe lach

Maar dan gebeurt het. Terwijl de verf ligt te drogen, en de eerste stickers op het gips worden gekleefd, moppert er iemand dat het moeilijk versieren is, aangezien haar model niet helemaal recht is. “Zijn ze in het echt ook niet, hoor”, antwoordt een tweede, en een derde begint te giechelen. “Kan ik hierna ergens mijn handen wassen?”, vraagt een vierde, en de vijfde krijgt de slappe lach. “De mijne begint mooi te worden, met al die glitters”, meldt een zesde, om dan met een blik naar fotograaf Jan te verzuchten: “Konden we dit ook maar eens op levende modellen doen…” Puberaal? Jazeker. Hormonaal? Nog geen beetje. Maar niemand die er na een halfuurtje nog om lijkt te malen: de dubbelzinnigheden – “Welke creatieve techniek gebruik jij het liefst?” – vliegen over de kunstwerkjes heen, alsof we met z’n allen beseffen dat we vanavond maar beter kunnen lachen, anders hadden we net zo goed naar een ingewikkeld toneelstuk van Tolstoj kunnen gaan. “Onder mannen zou deze workshop nooit zo goed werken als onder vrouwen”, zal filiaalleidster Peggy me nadien vertellen. “We hebben daar nochtans even aan gedacht. Een workshop ‘borsten versieren’, of zo. Maar jongens gaan stoer beginnen te doen, en dan wordt het ranzig. Vrouwen laten op avonden als deze juist hun gevoelige kant zien.”

Je hebt vrouwen die het levensecht houden, met roze verf, en je hebt de lolbroeken, die kiezen voor een indiaan of konijn. ©Jan Aelberts

Toch lastig op de schouw

Klopt. Er volgen toch wel een paar ontboezemingen, tijdens het verven en kleven. Dat ze ooit met een man was die aan een motorische ziekte leed, meldt één van de dames plots. En dat seksualiteit toen moeilijk was, door die ziekte. Haar buurvrouw wrijft haar even over de schouder. Dat goede seks ongeveer 20% van een relatie uitmaakt, maar slechte seks 80%, zegt opeens iemand anders. Maar dat het ook weer niet zó belangrijk is, meldt weer een deelneemster aan de overkant, terwijl ze een lintje rond een eikel strikt. “Dat hij zorgzaam is, dat vind ik veel belangrijker.” En je moet ermee kunnen praten, is de consensus. Kortom, terwijl we ons allemaal met ons penseel over die 21 centimeter van een man buigen, blijkt dat we toch vooral die 170 à 200 centimeter willen die daar min of meer loodrecht op staat.

Dan is het tijd om mekaar het resultaat te tonen. Mijn ‘eindwerk’ blijkt een geel figuurtje met blauwe veertjes te zijn, dat bijna kan meedoen in een tekenfilm van Studio 100. Wat zulks over mezélf zegt, laat ik aan psychotherapeuten. “Goed gedaan, meid”, zegt Peggy, “en léuk dat je hem helemaal hebt gepersonaliseerd, met je naam erop. Want een man is natuurlijk pas bijzonder als die helemaal van jou is.” Instemmend geknik op alle stoelen. Dan is het tijd om afscheid te nemen, waarbij ons nog één vraag rest: waar moeten we nu heen met ons knutselwerk? “Ik heb kinderen”, zegt een deelneemster, “dat vind ik toch wat lastig, om zoiets morgen op de schouw te zetten.” De creatie wordt uiteindelijk in de galerij van de winkel bijgezet, als inspiratie voor weer een volgende groep.

Wat rest, is voor 20 euro de herinnering aan een amusante avond, met uitspraken die je nooit meer zal herhalen. “Zou ik het topje met lichtgevende verf doen?” Vlaanderen, maak u klaar.

Tweede praktische workshop met levende modellen zal afhangen van beschikbaarheid en hun geduld om twee uren lang met hun kloten te laten spelen, zonder over te geven.

(Dit is een uitstekend idee om verveling te verjagen, zowel voor jongere als voor oudere madammekes die verslingerd zijn op piemels waaraan geen andere, grotere, lullen hangen)

Op naar een gezonde penis

Seks | De Amerikaanse uroloog Aaron Spitz treedt als expert op het gebied van het mannelijke geslacht regelmatig op in het tv-programma ‘The Doctors’ en was te gast bij ‘Dr. Phil’. In ‘Het Penisboek’, dat deze week verschijnt, vertelt hij hoe je je penis fit kunt houden.
Aaron Spitz: ,,De meeste mannen die denken dat hun penis te klein is, hebben een normale penisgrootte, maar alleen als je ‘m niet vergelijkt met de penissen in pornofilms.” ©Theresa Santoro

Waarom denk je dat er behoefte is aan een boek over dit onderwerp?

,,Ik ben regelmatig op de radio en televisie om te vertellen over alles wat met de penis te maken heeft en ik zie als uroloog natuurlijk veel patiënten. Maar ik denk dat een boek de krachtigste manier is om informatie over te brengen over hun gezondheid en welzijn. Ik wil mensen hun penis, of die van hun geliefde, laten begrijpen, leren er goed voor te zorgen en ervan laten genieten. De aanbevelingen voor voeding, beweging en andere levensstijlaspecten die ik doe in dit boek, verbeteren de seksuele prestaties maar ook de algehele gezondheid.”

Weten we genoeg over de penis?

,,Zeker niet. We leren er weinig over op school. Deze onwetendheid leidt tot angst, verwarring en zelfs verwaarlozing. Seks wordt in onze samenleving vaak beschouwd als grappig of vies, net als het orgaan dat seks mogelijk maakt. Het is nog steeds een taboeonderwerp. Dat is jammer, want dat staat een gezonde, gelukkige penis in de weg. Ik wil de misvattingen over de penis en hoe deze functioneert, ontraadselen.”

Wat voor misvattingen bestaan er?

,,Te veel jongens leren over de penis door pornografie. Dat is vergelijkbaar met leren autorijden door The Fast and The Furious te kijken; uiteindelijk krijg je een ongeluk. De meeste mannen die denken dat hun penis te klein is, hebben een normale penisgrootte, maar alleen als je ‘m niet vergelijkt met de penissen in pornofilms. Ook wordt van erectieproblemen vaak gedacht dat deze ‘tussen de oren’ zitten. Hierdoor geven vrouwen er vaak hun man de schuld van, of nog erger, zichzelf. Maar de oorzaak is meestal lichamelijk. Zo kan een probleem in bed een waarschuwing zijn voor een hartaanval of een beroerte op een later moment.”

Hoe ontstaat een erectieprobleem?

,,Een erectieprobleem komt meestal door een adervernauwing. Dit treedt op naarmate je ouder wordt, maar er zijn ook veel aandoeningen die tot een slechte bloedtoevoer leiden, zoals diabetes, een hoge bloeddruk en hartziekten. Het beste medicijn hiertegen is preventie. Regelmatig bewegen en een zogeheten whole food plant based voedingspatroon, dat bestaat uit alleen plantaardige producten zoals groenten, fruit, granen, noten en zaden, kan veel van deze ziekten voorkomen.”

En als je eenmaal erectieproblemen hebt, wat kun je daar dan tegen doen?

,,Een gezond voedingspatroon en regelmatige beweging zijn soms genoeg om de problemen weer op te lossen. Een verandering van medicijnen kan ook helpen. Zo geven sommige pillen tegen hoge bloeddruk erectieproblemen. Heeft dit geen effect, dan zijn er veilige behandelingen mogelijk. De meest algemene werkwijze is met pillen zoals Viagra. Voor zo’n 35 procent van de mannen is de bloedvatschade of zenuwschade te groot. Zij kunnen zichzelf injecteren met het medicijn prostaglandine, dat binnen 10 tot 20 minuten een erectie geeft. Is de stoornis heel ernstig, dan is een operatie waarbij een implantaat in de penis wordt ingebracht een oplossing. Het geeft een normale erectie, die op verzoek hard dan wel zacht is.”

Je schrijft ook over ‘goede snacks voor de seks’?

,,Etenswaren die het stikstofmonoxidegehalte (NO) verhogen, zijn goed voor erecties. Deze stof verhoogt de bloedtoevoer naar de penis. Viagra en vergelijkbare pillen werken ook zo. Groene bladgroenten zoals sla en paksoi zijn een van de beste bronnen. Chocoladeliefhebbers blijken bijna een derde minder kans te hebben op hartziekten en beroertes, wat betekent dat zij een gezondere doorbloeding hebben en dus gezondere penissen. Het effect wordt toegeschreven aan hoge niveaus van flavonoïden in chocolade die het stikstofmonoxidegehalte verhogen. Ook pistachenoten zijn een fantastische snack voor de seks. Overigens kan fruit zoals ananas of kiwi de smaak van sperma verbeteren, net als kaneel.”