Het Land van Trump: Beulen van KINDEREN

6-jarig meisje wordt misbruikt in Amerikaans migrantencentrum en moet dan zelf “verantwoordelijkheid” nemen

Archieffoto.
 AFP Archieffoto.
Een 6-jarig meisje dat gescheiden werd van haar moeder aan de Amerikaanse grens, werd naar verluidt seksueel misbruikt in het migrantencentrum waar ze verbleef. Na het incident moest ze een document ondertekenen waarin ze werd aangemaand om zelf haar verantwoordelijkheid te nemen om weg te blijven van haar aanvaller, een ouder kind in hetzelfde opvangcentrum. Dat bericht The Nation.

Het meisje kwam eind mei terecht in het opvangcentrum, nadat ze met haar moeder wegvluchtte uit voor het toenemende bendegeweld in haar thuisland Guatemala. Onder Trumps “nultolerantiebeleid” werd ze gescheiden van haar moeder en werd ze naar het centrum Casa Glendale gestuurd, net buiten de staat Phoenix. Daar werd ze op 4 juni aangerand door een oudere jongen in het centrum.

EEN “LUXE” APPARTEMENT, zoals de PIG het beschrijft

Bancário visitou o triplex atribuído a Lula e tirou fotos que comprovam a farsa.

Por Joaquim de Carvalho

Manuel Meneses

O bancário aposentado Manuel Meneses, de Salvador, Bahia, fez o que a velha imprensa deveria ter feito: visitou o triplex que Sergio Moro atribui a Lula antes que ele fosse vendido e fez registros em fotos e vídeos. A conclusão dele e de qualquer pessoa honesta que veja as fotos é: o triplex não teve nenhuma reforma digna desse nome.

Manuel Meneses não é filiado a partido político, mas sempre aparece em causas de interesse público na sua região. Também é um homem antenado com as questões de seu tempo. Acaba de voltar de uma viagem à África, onde conheceu pessoas e monumentos que ajudam a contar a história de Nélson Mandela.

Manuel não é rico, se aposentou como funcionário da Caixa, é formado em Direito e Psicologia e aplica seu dinheiro com expedições de interesse histórico. Foi o que viu no caso do triplex e apresentou-se ao leiloeiro como um interessado na compra do imóvel. Fez o depósito de R$ 1.000,00 (reembolsado) e marcou uma visita, às vésperas do encerramento do pregão ordenado pelo juiz Sergio Moro.

Pegou um avião em sua cidade, desceu no aeroporto de Guarulhos. Foi de ônibus até o Guarujá e, na rodoviária, pegou um táxi até o triplex. Para não ter despesa com hotel, marcou a passagem de volta para o mesmo dia. Ao chegar ao triplex, teve que esperar algumas horas porque, apesar do agendamento, não havia ninguém para recebê-lo e abrir a porta do apartamento.

“Eu soube que ninguém tinha visitado o triplex, não havia nenhum interessado. O funcionário do leiloeiro abriu a porta e me deixou sozinho no apartamento. Eu tive tempo para olhar à vontade e vi que não era nada daquilo que a imprensa escrevia, sem mostrar, apenas dizia o que os procuradores falavam. Uma farsa”, afirma.

Para começar, o elevador. “Quando se falava em elevador privativo, imaginava que fosse algo que levasse da garagem ao apartamento, mas não. É um elevador que leva de um piso a outro no tal triplex, como esses elevadores para cadeirante. Uma coisa mixuruca, que não custa muito”, disse.

“Vi ainda que o piso que teria sido trocado não é porcelanato de primeira linha, é um piso de segunda linha. Não é o pior, mas também não é o de primeira linha. Fiquei pensando: um ex-presidente pode morar num lugar mais bem arrumado”, destacou. Se a reforma era propina, pensou Manuel, Lula teria que ser o corrupto mais sem-vergonha do planeta.

”Deixaria roubar a Petrobras em troca de algo assim? Não faz sentido”, disse.

Viu ainda no apartamento um fogão velho, uma geladeira, um escritório improvisado, beliches, uma piscina com tamanho de uma banheira — “duas braçadas e você chega de uma ponta a outra”.

Também ficou escandalizado com os armários embutidos. “Tudo madeira compensada, MDF, algo assim, uma porcaria, um “Minha Casa, Minha Vida”, com todo respeito por quem mora no “Minha Casa, Minha Vida”, mas Lula, por ser um líder mundial, poderia ter algo melhor, ainda mais em se tratando, como diz o juiz Moro, propina em troca de contratos milionários da Petrobras. Não faz sentido”, disse ele, com ênfase na expressão “Não faz sentido”.

Para não ter dúvida de que seus olhos não o estavam enganando, soube que havia outro apartamento à venda no condomínio e pediu para ver. Não é um triplex, mas permite concluir, quando comparados, que recebeu reforma. A cozinha tem pastilhas em vermelho e preto, os quartos, com camas, foram decorados. A varanda tem vidros blindex — no triplex da OAS, que Moro atribuiu a Lula, os vidros da varanda são comuns, assim como as estruturas de alumínio.

“Aquilo sim era reforma. O apartamento estava um brinco, muito superior ao que o juiz Moro atribuiu ao ex-presidente da república”, comentou.

Manuel também constatou que o prédio construído pela OAS é simples, com uma academia de ginástica modesta e uma piscina coletiva pequena, que não oferece nenhuma privacidade. Com a popularidade que tem, Lula jamais poderia frequentar um lugar assim.

Manuel voltou para Salvador convicto da farsa e de que não haveria lance para o leilão. “Aquilo não vale 2,2 milhão de reais”, pensou.

Ficou surpreso quando uma pessoa o arrematou e achou estranho. Quando soube que o imóvel tinha sido comprado por um sócio do primo de Geraldo Alckmin, candidato a presidente pelo PSDB, viu a luz amarela acender.

O comprador, citado em escândalos de corrupção em Brasília e dono de uma offshore que aparece no caso de lavagem internacional de dinheiro Panamá Papers, é Fernando Costa Gontijo, proprietário do Jornal de Brasília.

“Quem comprou pode fazer uma reforma de verdade e fazer desaparecer os vestígios da farsa. Por que alguém compraria o imóvel por um valor superior ao que vale? Não faz sentido, a menos que haja outros interesses”, disse.

Pelo sim, pelo não, ficou ainda mas satisfeito por ter feito o registro fotográfico do triplex atribuído ao Lula.

“O mundo precisa saber que tudo o que foi noticiado pela imprensa é farsa, processo do triplex é farsa. Realizei o trabalho de jornalismo investigativo que o o grupo, que eu chamo GEIVEF – Globo, Época, IstoÉ, Veja, Estadão e Folha — não fez”.

Veja as fotos:

                      

Agora veja três fotos de um apartamento reformado, no mesmo prédio, sem nenhuma relação com Lula. Não é nada luxuoso, mais muito mais apresentável, evidência de que houve de fato reforma:

  

As fotos de áreas comuns do condomínio: o elevador pequeno e simples, piscina devassável, vagas na garagem pequenas e apertadas e uma academia bem simples: Lula, por ter sido presidente da república, poderia ter algo melhor:

 

Het land van TRUMP: ZIEKELIJK

Travis en Sarah weigeren om geloofsredenen elke medische zorg. En dan sterft hun babyTravis en Sarah Mitchell. Clackamas County Sheriff’s Office Travis en Sarah Mitchell.

Een koppel uit de Amerikaanse staat Oregon dat om religieuze redenen geen enkele medische zorg wilde, is op een harde manier tot inkeer gekomen. Sarah (25) en Travis (22) Mitchell moesten er hun pasgeboren dochter voor verliezen.

Het was even voor negenen toen lijkschouwer Eric Tonsfeldt op 5 maart vorig jaar aankwam bij de woning van de Mitchells, net buiten Oregon City. Hij had een oproep gekregen voor een doodgeboren baby, maar hij wist al dat er meer aan de hand zou zijn.

Het was immers niet de eerste keer dat er op die plek iets dergelijks gebeurde. Het koppel was lid van de Followers of Christ Church, een sekte die gelooft dat alleen God helende kracht heeft en niets moet weten van de medische wetenschap. Het kind was dan ook niet in het ziekenhuis geboren met de hulp van dokters en verpleegsters, maar thuis, tussen prevelende familie en vrienden.

Toen Tonsfeldt de slaapkamer binnenkwam, trof hij moeder Sarah Mitchell aan met het dode kind in haar armen. Ze had het in een deken gewikkeld en hield het tegen zich aan. Vader Travis was ook aanwezig, net als de vader van Sarah: Walter White. Toen Tonsfeldt vroeg wat er precies gebeurd was, ontspon zich een geforceerde conversatie. Niemand maakte oogcontact.

Uiteindelijk ontdekte hij dat de baby – Ginnifer – geboren was net voor 3 uur ’s middags en enkele uren later – rond 7 uur – gestopt was met ademen. Toen de arts het lichaampje onderzocht, stelde hij vast dat het meisje maar goed anderhalve kilogram woog. Ze was te vroeg geboren, op 32 weken.

Even later bekende de familie dat Ginnifer een deel van een tweeling was. Toen Tonsfeldt de kleine Evelyn inspecteerde, vertelde hij de familie tot twee keer toe dat ze medische zorgen nodig had en naar het ziekenhuis moest. Tot twee keer toe bedankt Walter White hem voor zijn ‘input’.

Doodslag

De Mitchells werden uiteindelijk in staat van beschuldiging gesteld voor doodslag door nalatigheid en mishandeling. Maandag pleitten ze allebei schuldig aan die aanklachten, volgens een verklaring van de openbare aanklager van Clackamas County, John S. Foote. “Ze verklaarden zich ook bereid om zonder protesteren 80 maanden naar de cel te gaan”, staat er te lezen. “Ze tekenden verder een geschreven verklaring die zei dat ze aangepaste medische hulp hadden moeten zoeken voor hun kinderen en dat iedereen in de kerk dat ook altijd zou moeten doen voor zijn kinderen.”

Ook Walter White tekende een dergelijke verklaring en alle drie zullen die opgehangen worden in de kerk, waar andere leden van de sekte ze kunnen zien en lezen. Dat is een enorme kentering volgens het Openbaar Ministerie, dat hoopt dat daarmee eindelijk een einde komt aan een praktijk die maar niet uit te roeien lijkt. De Mitchells waren namelijk al het vijfde koppel van de kerk dat aangeklaagd werd voor dergelijke feiten in 9 jaar. Groot verschil is dat bij de voorgaande processen nooit schuld bekend werd of verantwoordelijkheid werd genomen. Dat gebeurde nu wél.

Zus

Opmerkelijk: een van de eerdere processen liep tegen de zus van Sarah Mitchell, Shannon Hickman en haar man Dale. Zij beviel in dezelfde kamer als waar Ginnifer stierf van een premature jongen. Ook hij haalde het niet. Het koppel werd daarop veroordeeld voor onopzettelijke doodslag en kreeg een celstraf van 75 maanden.

Volgens een voormalig lid van de kerk – Myrna Cunningham – heeft de Followers of Christ Church in Oregon een eigen kerkhof en dat zou vol liggen met kinderen. Dat vertelde ze aan de krant The Oregonian. “Er zouden niet zo veel kinderen gestorven mogen zijn. Het is vreselijk”, zei ze.

Er zouden niet zo veel kinderen gestorven mogen zijn. Het is vreselijk

Myrna Cunningham (voormalig lid Followers of Christ Church)

In 1998 nam de krant de documenten onder de loep van de 78 kinderen die er begraven waren sinds 1955. 21 van hen zouden gered geweest kunnen zijn met moderne geneeskunde.

Aanvankelijk beschermde de wet de leden van de kerk, maar in 2008 begon het Openbaar Ministerie de ouders te vervolgen. Een jaar later werden Raylene en Timothy Worthington aangeklaagd voor de dood van hun 15-maanden oude dochter Ava. Zij stierf aan een onbehandelde longontsteking en een bloedinfectie. De vader werd uiteindelijk veroordeeld tot 60 dagen cel.

Tumor

In 2010 kregen Jeffrey en March Beagley 16 maanden cel nadat hun 16-jarige zoon was overleden aan een onbehandelde obstructie van zijn urinewegen en een jaar later moesten ook Rebecca en Timothy Wyland 90 dagen naar de cel omdat hun dochter Alayna een onbehandelde tumor ontwikkeld had op haar linkeroog die haar zicht permanent beschadigde.

De 7 meest voorkomende seksuele fantasieën

 Getty
 Als er een onderwerp is waarmee we dagelijks in contact komen, is het wel seks. Klopt niet denkt u? Denk dan maar eens aan alle reclame op televisie of in magazines, waar het onderwerp zonder schroom wordt aangehaald. Toch voelen veel mensen zich te beschaamd om te praten over seks en fantasieën. Nergens voor nodig, want blijkbaar delen we heel wat bijzondere, pikante dromen. Een overzicht.

We mogen dan wel in een maatschappij leven waarin seks een open en veel besproken onderwerp is, een expert is van mening dat we nog steeds een lange weg te gaan hebben. Wanneer hij onderzoek deed voor zijn nieuw boek, Tell Me What You Want, interviewde psycholoog Justin Lehmiller 4.175 Amerikanen over hun seksleven. Dat maakt zijn onderzoek het grootste en meest uitgebreide onderzoek naar seksuele fantasieën ooit in de Verenigde Staten.

Mensen kregen vragen over hun sekslevens: hoe vaak ze fantaseerden over specifieke mensen, plaatsen en bepaalde zaken, om zo het stigma rond seksualiteit af te breken.  Zijn boek maakt het onderwerp seks dan ook beter bespreekbaar en brengt de meest voorkomende seksuele fantasieën aan het licht.

“Ik hoop dat dankzij mijn boek, mensen hun eigen fantasieën beter zullen begrijpen en ze minder schaamte, vernedering en angst voelen over het onderwerp,” legt de psycholoog uit aan The Independent.

De zeven meest voorkomende seksuele fantasieën op een rij:

1) Een trio

De winnaar van het lijstje. 89% van de ondervraagden gaf aan al eens te hebben gefantaseerd over een ménage à trois. Degenen onder hen die gelukkig samenzijn met hun partner zouden die dan ook gewoon betrekken bij het feestje.

Lehmiller ontdekte ook dat heteromannen vooral het bed willen delen met twee dames, terwijl heterovrouwen niet meteen een gender aangaven.

2) BDSM

65% denkt dan weer af en toe na over pijn hebben, of dat nu in de vorm van hete was, bijten of een ferme tik op de bips was.

De meerderheid fantaseert over een bepaalde BDSM-activiteit, terwijl vrouwen vaker over het algemeen opgewonden raken van de gedachte dat hun partner de volledige controle heeft.

3) Iets nieuws

Of het nu een andere locatie, partner of positie is. Lehmiller kreeg vaak te horen dat veel mensen hun routine eens zouden willen veranderen.

Bijvoorbeeld: hadden ze altijd seks in bed, dan zouden ze wel eens van bil willen gaan in het openbaar. Hadden ze een relatie, dan droomden ze wel eens van seks met iemand anders.

4) Seks in het openbaar

Seks in het openbaar staat blijkbaar op het verlanglijstje van vele dames. De spanning die erbij komt kijken wanneer je het risico loopt betrapt te worden maakt het eens zo opwindend.

Toplocaties die werden aangegeven: op het werk, in het park en in een lift.

5) Open relaties

Verschillende mensen gaven aan dat ze wel eens van twee walletjes zouden willen eten, tenminste als hun partner groen licht zou geven.

79% van de mannen en 62% van de vrouwen droomden al eens van een open relatie. 58% procent gaf dan weer toe al eens te hebben gefantaseerd over hun partner en iemand anders.

6) Betekenisvolle seks

Elkaar bespringen in het openbaar met meerdere mensen bij, het is allemaal goed en wel. Toch gaf de meerderheid van beiden mannen én vrouwen aan dat ze vaak fantaseren over erg betekenisvolle seks, dat geeft hen het gevoel geliefd en belangrijk te zijn.

Daarnaast vinden ze het enorm opwindend om het gevoel te krijgen dat ze erg goed waren in bed én dat ze onweerstaanbaar waren voor hun partner.

7) Hetzelfde geslacht

Het grote merendeel van de ondervraagden was hetero, en toch gaf een groot deel van hen aan af en toe te fantaseren over seks met iemand van hetzelfde geslacht.

59% van de heterovrouwen liet weten dat ze al eens fantasieën hadden over andere vrouwen, 26% van de mannen had dat al eens over een andere man. Een op de vier mannen zou wel eens een avontuurtje willen hebben met een travestiet en een op de drie met een transseksueel.

Mijn geluk blijft maar duren

Beroemde Spaanse matador deels gescalpeerd tijdens stierengevecht

 Facebook Juan José Padilla
De Spaanse stierenvechter Juan Jose Padilla (45) is voor de tweede keer in zijn loopbaan als matador levensgevaarlijk gewond geraakt. In 2011 werd hij deels blind omdat een woeste stier zijn linker oogkas doorboorde. Afgelopen weekend werd hij tijdens een duel in Arévalo in het noorden van Spanje voor de zoveelste keer op de hoorns genomen. Met bijna fatale afloop.

Terwijl honderden toeschouwers de strijd tussen Padilla en de al gewonde stier in de arena volgden, raakte de eenogige matador uit balans. Hij viel op de grond waarna de in doodsangst verkerende stier zijn hoorns meermaals in het hoofd van Padilla priemde. Daardoor werd de in Spanje bejubelde stierenvechter aan de rechterzijde van zijn hoofd grotendeels gescalpeerd. Uit schokkende beelden blijkt dat hij weliswaar zwaargewond raakte, maar bij kennis bleef.

Juan Jose Padilla werd na het ongeluk met gillende sirenes naar ziekenhuizen in eerst Avila en later Sevilla gebracht. In Avila wezen scans uit dat er geen sprake was van hersenbeschadiging. Zijn toestand bleek stabiel genoeg om hem naar Sevilla te vervoeren. Daar werd de 20 centimeter lange hoofdwond met veertig hechtingen onder plaatselijke verdoving gerepareerd. Alberto García-Perla, de arts die hem behandelde, verklaarde in Spaanse media dat Padilla vreselijk veel geluk heeft gehad en zeer waarschijnlijk volledig zal herstellen.

In 2011 werd Juan Jose Padilla deels blind: een stier had zijn linker oogkas doorboord.
 EPA In 2011 werd Juan Jose Padilla deels blind: een stier had zijn linker oogkas doorboord.

Padilla heeft vandaag op Facebook verklaard dat hij binnenkort toch weer wil gaan stierenvechten. “Ik voel me naar omstandigheden best goed en pak, ondanks de grote risico’s, de draad van mijn vak echt wel weer op. Mijn fans verwachten dat ook van me.” De matador wordt op sociale media bedolven onder de gelukwensen. Ook tegenstanders van deze tak van sport laten van zich horen. “Eigen schuld, dikke bult voor deze dierenbeul”, reageert iemand. De stier werd na het incident afgemaakt.

Na het heftige ongeval in oktober 2011 duurde het vele maanden voordat Padilla weer kon stierenvechten. Begin maart 2012 vierde hij zijn come-back tijdens een festival in de in zuidwest-Spanje gelegen plaats Olivenza. Daar velde de halfblinde matador in korte tijd twee jonge stieren, waarna hij op de schouders van een aantal collega’s de ring uit werd gedragen: een zeldzaam eerbetoon in de stierenvechterswereld.

Ik voel me zo gelukkig vandaag..

Leeuwen peuzelen minstens drie stropers op in Zuid-Afrika

 Thinkstock
Minstens drie stropers zijn in een privaat dierenreservaat in Zuid-Afrika door leeuwen opgegeten terwijl ze op jacht waren naar neushoorns. Dat heeft Nick Fox, eigenaar van het reservaat Sibuya, vandaag gezegd.

De stropers waren, aldus Fox, maandag in de vroege ochtend het reservaat binnengedrongen gewapend met een geweer en een hakbijl. De volgende ochtend werden hun deels opgegeten stoffelijke resten teruggevonden.

“Zij zijn in een -blijkbaar grote- groep leeuwen terechtgekomen, en hadden weinig tijd om nog te kunnen reageren”, zei Fox. “Hoeveel stropers er waren, is niet duidelijk”, aldus de eigenaar. “Er is weinig van hen overgebleven”. Het waren er minstens drie, omdat kledij van drie mensen is aangetroffen.

Er komt geen einde aan…

Al vele jaren lang heb ik last van een voorval met een niet bepaald schoon maar wel erg verleidend eenvoudig negerinnetje dat me blijft achtervolgen en waar ik nog altijd op zoek naar ben. Alhoewel klein en vals mager, op flinke benen, waarop een uitdagend achterwerk en eerder onopvallende borsten, ben ik bereid te aanvaarden dat niet iedereen op haar verliefd zou vallen. Iets wat mij helemaal niet stoort. Integendeel. De echte schoonheid wordt maar pas door weinigen ontdekt en bewonderd. Ik AANBID ze.

Ze heeft kort kroezelhaar en deed nooit een poging dat te trachten te verdoezelen, een groot voorhoofd, een perfect wit gebit, een kleine rechte neus en wulpse lippen. Ongeveer het prototype van het meiske dat, voor mij alleszins, altijd en zonder één enkele uitzondering, tot in mijn sterfbed geloof ik, de echte “aansteker” zal blijven betekenen voor mijn “verlangen”. Wonder boven wonder, want zoals ik ze hier beschreven heb bestaan er waarschijnlijk miljoenen. Wat mij niet tot troost dient want ik heb er nooit geen enkele van kunnen overtuigen in mijn kielzog te varen. Ze worden meestal gewoon misbruikt, aan de kant geschoven, niet ernstig genomen, of gewoon niet vertrouwd. Mijn droom is dus nooit verwezenlijkt geweest. Ik begrijp niet waarom. Of ben ik zelf ook slachtoffer van vooroordelen? Wie weet wordt mijn innigste wens ooit nog eens vervuld?

Wanneer ik haar zie worden mijn ogen er ogenblikkelijk en onverbiddelijk naar toe gezogen, net zoals metaal naar een magneet. Ze steekt de vlam aan van mijn verbeelding, mijn geestdrift en hoop als wel als de vonk naar de vereniging. Ik ben bereid om op de tippen van mijn tenen te gaan staan om ze niet uit mijn gezicht te verliezen.

In het begin gedroeg ze zich nogal een beetje afzijdig en zelfs koel tegenover mij, maar naarmate de tijd en de toevallige ontmoetingen toenamen durfde ze me recht aan BLIJVEN staren, waarmee mijn nekharen overeind kwamen, terwijl ze geheimzinnig begon te blozen. Iets wat eigenaardig aandoet bij een zwarte huid. Ze liet me echter, zacht maar overtuigd, niet toe haar aan te raken, zelfs niet bij middel van gewoon handcontact.

Wat later zocht ze echter zelf mijn hand op die ze dan tegen haar borst plette. Tussen de twee heuvels in, weliswaar. Ze keek verlangend naar mijn gelaat en kon niet verstoppen dat ze een beetje wilde stoeien. Haar vluchtige bewegingen, rondom mij fladderend, verraadden reële interesse en een aansporing om haar niet meer te trachten te ontwijken. Maar bleef me troostend vermijden wanneer ik handtastelijk dreigde te worden. Beleefd liet ze mij weten dat een stapje verder aan haar eigen beslissing en oordeel daarover behoorde. En dus deed ik dat niet. Ook niet wanneer ik verdacht al over iets meer vrij-spel te beschikken.

Zij wilde mij veroveren, bewust of niet. En niet omgekeerd.

Ik begreep dat ze soms nee zegde maar wel ja bedoelde en dat ze, wanneer ik daar niet op reageerde, ze haar grens van haar nee wat verder opschoof tot de ja in haar ogen duidelijk begon door te schemeren. Ik was echter bang dat een te grote stap ineens haar opnieuw zou doen verstarren en terug doen wijken. Ik was dus wel degelijk de prooi en niet de jager. Ze was nog jong maar had dat aangeboorde talent van het “weten”. Ze leek binnensmonds te willen suggereren: hap maar toe menslief, want het aas is lekker. Dat bracht mij natuurlijk van streek want iets liever’s kon ik mezelf niet voorstellen. Maar gelukkig trapte ik niet in de val, want het resultaat zou omgekeerd evenredig geweest zijn aan haar graad van opwinding. Vond ik. Men moet blijven geduld hebben en het initiatief niet nemen wil men meer zekerheid van haar bedoeling, die voorzeker niet lang op zich zou laten wachten. En zo gaat haar aanvankelijke nee over in een steigerende oproep toch maar eens in ja te veranderen, wanneer het duidelijk wordt dat de eerst vriendschappelijke houding overvloeit in een meer-dan-dat-gedoe.

Ze bleef mijn hand omknellen tussen haar gekromde vingers tot ze besloot zich tegen mij aan te komen drukken. Eerst teder, maar wat later met nadruk. Omhelzend. Bijna plakkend. Het ontging mij ook niet dat ze toevallig mijn onderbuik beroerde, als was het niet vrijwillig of opzettelijk, zoals ze onschuldig liet doorschemeren, maar zonder er echter enig kwaad in te vinden. Ook al niet en vooral niet omdat ik er geen misbruik van maakte en, eerder bedeesd, terug week. Dat moest vermijden dat ik het niet als een louter toeval zou beschouwen, maar wel een gemeende aanval op mijn mannelijkheid.

Dan deed ze ook een stap achteruit, maar keerde bijna onmiddellijk terug, bevestigend dat het wel gewild was geweest en niet van plan er nog eens opnieuw over na te denken. Ik bleek haar echt te fascineren, net alsof ze iets waar genomen had in mij waarover ze al had horen spreken, maar er zelf nog nooit aandacht aan had besteed. Het bleek haar zelfs op te winden. Haar blik werd nog driester, als wilde ze zeggen: doe dan toch iets…

… en neen, ik deed niets.

Een ogenblik later zaten we dichter dan een gewone vriendschap toelaat, op een bank in het park. Ik streelde de haartjes in haar slanke nek, zodanig zelfs dat ze een beetje rilde, maar deed geen poging verder intiem te worden.

Zij besloot dus zelf iets te ondernemen en legde, naar mij toegedraaid, haar beide handen over mijn dijen, terwijl ze mij aankeek. Haar ogen naar boven gewend dus. En ik maar wachtend op die lippen…

… maar die zijn er niet gekomen.

Wel verplaatste ze haar handen dichter naar mijn schoot toe en wachtte daar op mijn reactie. Sinds die uitbleef, bleef ze stijgen tot ze op de bult belandde. Zonder dat eigenlijk eigenaardig te vinden of er verrast van door geworden te zijn.

Ze toonde geen enkele belangstelling in eventueel voorbij passerende mensen, die ook nauwelijks aandacht aan ons besteedden. Toch bleek het mij raadzaam mijn trui wat verder vooruit te rekken, tot over de bult dus. Men weet al niet. Van de andere kant, negerinnetjes worden hier zeldzaam ernstig genomen want iedereen beseft dat ze met zovelen zijn en dus praktisch onbeheersbaar, waardoor ze, op het gebied van seks geen zonden nemeer kunnen plegen. Ze krijgen algemene vergiffenis, vooraleer daarover geïnterpelleerd te worden. Net alsof ze eigenlijk niet meetellen. Dat heb ik altijd al eigenaardig gevonden, vooral omdat ze veel meer plezier kunnen verwekken in veel minder tijd dan geen enkele andere blanke schoonheid.

Feit is dat ze, terwijl opkijkend, de bult langzaam betastte. Zonder schroom of valse schijnheiligheid.

Wat later nog maakte ze aanstalten om de opening van mijn broekgleuf open te ritsen. Maar dat vond ik al een beetje teveel van het goede. En dat liet ik weten door voorover geheld ineen te krimpen, de gleuf uit haar bereik halend. Ik had er ook mee opgehouden haar nek te beroeren en had er die hand bij gehaald voor mijn verdediging. Daar beneden. Ik besefte nog altijd dat een misplaatste hand van mijnentwege, nog altijd niet gewenst was.

Ze nestelde zich echter wat dichter tegen mij aan en haar ene hand verdween definitief onder de rand van mijn trui. Het koste haar echt geen moeite de rits toch naar beneden te schuiven en haar hand verdween meteen helemaal in de opening, waarna ze de rekker van mijn onderbroek met haar pink-en ringvinger opzij schoof en rechtstreeks contact maakte met de stijve pik, object van haar interesse.

Allez, ik wil alleen maar zeggen dat ik sedertdien wacht op de conclusie, aangezien er op dat ogenblik een politieagent op het tafereel verscheen die ons, al van ver, scheef aankeek en deed weten dat we ons op een gevaarlijk pad bevonden.

Gehoorzaam en respectvol zijn we opgestapt en heb ik er mijzelf bij neergelegd dat ik het op een andere manier aan boord zou moeten gaan leggen.

Sedertdien droom ik van haar.

Maar de gelegenheid heeft zich nooit nemeer voor gedaan. Uitzondering gemaakt, misschien, voor twee andere keren, met meisjes van hetzelfde kaliber, maar wat ouder en minder akelig bekommerd om hun eigen dingen.

Voor alle zekerheid: het was echt GEEN hoer.

Spreek van een VERDOMDE DOMME AMERIKAANSE KALLE

Amerikaanse poseert trots met doodgeschoten zeldzame giraf

De vrouw poseert trots voor de dode giraf
 Tess Thompson Talley De vrouw poseert trots voor de dode giraf
 Een Amerikaanse vrouw gaat als een razende over het internet met een foto van een door haar doodgeschoten zeldzame zwarte giraf. Tessa Thompson Talley deelde al eerder foto’s van doodgeschoten dieren uit Zuid-Afrika. In dit geval schreef ze bij de foto “dit is een droom die uitkomt”. Na een storm van protest verwijderde Talley haar foto’s, maar toen had het internet ze al gevonden.

De foto’s werden door natuurbeschermers en dierenliefhebbers massaal gedeeld. De blonde jaagster werd in begeleidende teksten “moordenaar”, “beest” en een “ziek persoon” genoemd en mensen vertelden haar online dat ze naar de hel zou gaan. Velen zagen ook het liefst het hoofd van de jaagster aan de muur. Inmiddels hebben boze Amerikanen online bekend gemaakt waar de vrouw woont en wie haar man is.

Vergunningen

Veel mensen vragen zich ook af waarom Zuid-Afrika de jacht nog steeds mogelijk maakt. Ze willen dat de regering een einde maakt aan het verlenen van vergunningen aan buitenlanders die voor de lol komen jagen.

Talley was zelf uitermate content met haar vangst.  “Once in a lifetime. Ik zag deze zeldzame zwarte giraffe, een mannetje, en hield hem een tijdje in de gaten. Ik wist: dit is hem. Hij was 18 jaar oud, woog bijna tweeduizend kilo en ik ben gezegend zo’n 900 kilo vlees van hem te krijgen”, schreef ze bij de foto’s.

Discordia@RogueAntigone

Disgusting to think that this rare black giraffe managed to live 18 years before this POS came and killed him. For ‘conservation’. Then asks for prayers 🙄😠 pic.twitter.com/dJYpj59cLq